Wapeningscorrosie kan zich uiten in roestverkleuring, scheuren boven staven, holle plekken en afspatting. Deze signalen zijn aanleiding voor onderzoek, maar bepalen op zichzelf niet of het staal actief corrodeert, hoeveel doorsnede verloren is of welke reparatie nodig is. [1, 2]
Waarom staal in beton kan corroderen
In intact beton helpt de alkalische porievloeistof een beschermende laag op staal in stand te houden. Carbonatatie verlaagt de alkaliteit; chloriden kunnen de passieve laag plaatselijk aantasten. Vocht en zuurstof beïnvloeden het corrosieproces. Roestproducten nemen meer ruimte in dan het oorspronkelijke staal en kunnen druk op de omringende dekking veroorzaken, met scheuren en afspatting als mogelijk gevolg. Carbonatatie en chloriden kunnen tegelijk voorkomen. [1]
Wat u kunt vastleggen
Noteer locatie en patroon van scheuren, roestsporen, vocht, afspatting en zichtbare wapening. Fotografeer het element als geheel en details met schaalreferentie. Registreer eerdere reparaties en bekende blootstelling aan dooizout of zeewater. Deze observaties helpen een onderzoeksplan richten, maar een roestkleur kan ook van een andere bron komen en corrosie kan verborgen blijven.
Een mogelijke scheur in de dekking. 1. Scheur. 2. Corrosieproducten. 3. Wapeningsstaaf in dwarsdoorsnede.
Welke onderzoeken vullen het beeld aan?
Een inspectie kan verdachte zones met visuele opname en bekloppen lokaliseren. Dekking en staalpositie kunnen met een geschikte elektromagnetische meter worden onderzocht. Carbonatatiediepte wordt vaak op een vers breukvlak of kern met een pH-indicator verkend; dat is een lokale aanwijzing en geen meting van corrosiesnelheid. Chloriden worden doorgaans op geboorde poeder- of kernmonsters bepaald; monsters op opeenvolgende diepten kunnen een profiel geven. Potentiaalmetingen en andere elektrochemische technieken helpen een specialist corrosieactiviteit te beoordelen, maar de interpretatie hangt af van meetcondities, continuïteit en aanvullende informatie. [2, 3]
Een halfcelpotentiaalmeting geeft een aanwijzing voor de kans op actieve corrosie en meet geen corrosiesnelheid of doorsnedeverlies. [3]
De combinatie van inspectie, staalblootlegging op geselecteerde plaatsen en laboratorium- of veldmetingen moet passen bij de constructie en onderzoeksvraag. Eén getal of één proef geeft geen volledig beeld van oorzaak, snelheid, resterende staafdoorsnede en constructieve betekenis.
Wanneer specialistische beoordeling nodig is
Laat scheuren die groeien, herhaalde afspatting, blootliggende of duidelijk aangetaste wapening en schade aan dragende of voorgespannen elementen beoordelen. Een constructeur bepaalt of doorsnede, verankering of draagvermogen gevolgen ondervinden; een duurzaamheidsdeskundige kan helpen de blootstellings- en corrosieoorzaak vast te stellen. Maak reparatie niet gelijk aan alleen het dichtzetten van de zichtbare plek: de omvang van aantasting en het hersteldoel moeten worden onderbouwd.
Vraag welke aanwijzingen de hypothese ondersteunen, welke andere oorzaken zijn overwogen, hoe staaldoorsnede en chloride/carbonatatie worden onderzocht en hoe succes wordt gecontroleerd. Zie carbonatatie, chloriden in beton en betononderzoek.
Bronnen
- FHWA, Guidelines for Detection, Analysis, and Treatment of Materials-Related Distress in Concrete Pavements, FHWA-RD-01-163, maart 2002, hfdst. 3 en bijlage A: corrosie-indicaties, rol van carbonatatie en chloriden, vocht/zuurstof en expansieproducten. Pavementcontext; niet als universele grenswaarderegel gebruikt. Hoofdstuk 3 · Bijlage A.
- FHWA, Foundation Reuse for Highway Bridges, 2018, hoofdstuk over durability assessment, p. 132: chlorideprofielen uit dieptemonsters en fenolftaleïne voor indicatieve carbonatatiediepte. PDF.
- FHWA, Half-Cell Potential Testing, LTBP FLD-DC-NDE-003, §§6.1–6.6. Protocol.